Bize nazar mı değdi dersiniz?

On gündür evdeyim. Tam da Ankara’ya gidip tezimle ilgili kafamda uçuşan bir sürü fikirle ve anket gönderilecek e-posta adresleriyle dönmüşken kendimi yatakta buldum. Teşhis: Lomber disk herniasyonu, yani bel fıtığı. Ayakta duramıyorsun, oturamıyorsun. Yatıyorsun ama kalkamıyorsun. Çok sıkıcı. Bu yatak istirahatının tek güzel tarafı, Ahmet Ümit’in yaklaşık 600 sayfalık “İstanbul Hatırası”nı üç günde bitirdim (Semacım, sağ olsun, çıktığı gün alıp getirdi kitabı bana) ve “Lost”un 5. sezonunu bitirmek üzereyim. Hiç yoktan iyidir.

Bu arada, sevgilim de sıcak çayla bacağını yaktı. Son birkaç gündür o pansumana gidiyor her gün, ben de iğnemi yaptırmaya gidiyorum. Hava hastanesi, acil servis, MR, sağlık ocağı, eczane derken yeterince dezenfektan kokusu aldık bu aralar. Bir süre bizi rahat bırakın olmaz mı? Fıtık ve yanığımızdan kurtulup bir an önce işimize gücümüze bakalım. Tez var, çeviriler var, tatil planları var… Birazcık sükûnet bize…